Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Όψεις και διαφορετικές οπτικές του "ελεγχόμενου θυμού" κατά τη διάρκεια "τύπων Συμπλοκής"


Ο θυμός- οργή στις Πολεμικές τέχνες
 

  από το http://www.phorum.gr/

Αποτελεί θέσφατο η ιδέα-πεποίθησης ότι η ηρεμία, η πραότης, έως σχεδόν του φιλολογικού σημείου της ουράνιας απαθείας, είναι το μόνο στάδιο, ή έστω το καλύτερο, το οποίο απαιτείται κατά την εξέλιξη της μάχης ώστε να επιτευχθεί η νίκη.

Με απλά λόγια, η παραφιλολογία των «πολεμικών τεχνών» προσπαθεί συνεχώς να μας πείσει ότι κατά την διάρκεια μιας συγκρούσεως, όπου το ένστικτο της επιβίωσης υπερλειτουργεί, όπου οι ορμόνες υπερεκρίνονται, όπου οι αισθήσεις υπεροξυμένες ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα σε αφύσικους ρυθμούς και χρόνο, όπου τα αρχέγονα ένστικτα της επικράτησεως αναδύονται ώστε να ωθήσουν το oν στα όριά του, τότε λοιπόν υποτίθεται ότι ο «ψύχραιμος», «απαθής μαχητής του πνεύματος», ο «ταπεινός μαχητής της ειρήνης», κλπ. εκτελώντας τις «υψηλές τεχνικές» του απλά και με μαθηματική ακρίβεια, καταφέρνει βεβαία νίκη επί ενός ή πολλών αντιπάλων του.


Ιστορίες για ευκολόπιστους θα μου πείτε. Και όμως: μέγα μέρος της όλης ύλης πολλών στυλ αφορά κυρίως το να δεχθούν οι μαθητές τέτοια μαθήματα αντί να στοχεύουν μέσω πρακτικών προπονητικών παραμέτρων να εκγυμνάσουν και να μορφώσουν ποιοτικά και ποσοτικά.


Στο σημείο αυτό επιβάλλεται μια βραχύτατη εμβόλιμη ανάλυσις: Είναι τελείως διαφορετικές λειτουργίες η νοητική, συναισθηματική ηρεμία λόγω εμπειρίας πριν από την μάχη, η ικανότης δηλαδή αναγνωρίσεως των κινδύνων, η ταξινόμησή τους, η αποδοχή του ειδικού περιβάλλοντος, η νοητική επεξεργασία των επικείμενων κινδύνων και τελείως διαφορετική σύνθετη λειτουργία-κατάσταση η ΕΜΠΛΟΚΗ!


Πρέπει επιμένω να τονισθεί επίσης ότι όσο σκληρότερη είναι η σωματική επαφή τόσο διαφορετική και αυξητικά κυμαινόμενη είναι η δράση του ανθρώπινου όντος. Θα τολμήσω έναν απλοϊκό αλλά πολύ περιγραφικό παραλληλισμό για να βοηθήσω την κατανόηση του θέματος:

Φανταζόμεθα λοιπόν έναν στρατό. Ο οποίος διοικείται από κάποια ομάδα και επικεντρώνει σε κάποιο πρόσωπο, έναν στρατηγό διοικητή. Έχει φυσικά τα διαφορετικά όπλα (ως μονάδες συγκεκριμένου έργου), σώματα (πάλι ως συσσωματώσεις λειτουργικών συνασπισμών ομάδων), άκρως απαραίτητες ειδικές ομάδες επικοινωνιών, διαβιβάσεων πληροφοριών, ελέγχου και συντονισμού ανθρωπίνου δυναμικού και ενεργειών, εφοδιασμού-διοικητικής μερίμνης κλπ.

Αυτά όλα λοιπόν αντιστοιχούν και στην ολική-λειτουργική διαστρωμάτωση του ανθρώπινου όντος. Εγκέφαλος είναι η διοίκησις, όπλα είναι οι βιολογικές δυνατότητες που εκφράζονται μέσω της δράσεως του σώματος με διαφόρους τύπους κινήσεων που παράγουν έργο (χτυπήματα, ρίψεις, πτώσεις, αποφυγές, κλπ-κλπ).


Ειδικές ομάδες είναι το ΚΝΣ(κεντρικό νευρικό σύστημα), εφοδιασμού είναι το σύστημα μεταφοράς, ανταλλαγής ενεργείας (θρεπτικών στοιχείων, έως μοριακού επιπέδου μονάδων) κλπ-κλπ. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι μία σφοδρή μάχη εξελίσσεται ανάμεσα στον φανταστικό στρατό μας και κάποιον εχθρικό στρατό.

Όσο η μάχη κυμαίνεται εκτός των ορίων του στρατοπέδου του στρατού μας τότε ο «στρατηγός» μας όπως και όλες οι εμπλεκόμενες διοικητικές μονάδες δρουν συντεταγμένα, βάσει σχεδίων και περιορίζονται στον ρόλο που τους έχει ανατεθεί.

Όταν (και εάν) όμως ο αντίπαλος στρατός προωθηθεί, προσπελάσει τα αμυντικά προγεφυρώματα και αγγίξει τα όρια του κυρίως στρατοπέδου-κέντρου του στρατηγού της ιστορίας μας, τότε ο ίδιος όπως και κάθε αξιωματικός και οπλίτης θα δώσουν προσωπική μάχη για την ζωή τους με ότι όπλο μπορούν.

Θα περιδινηθούν σε στροβιλισμούς τρομερής εντάσεως, ανεξέλεγκτης βίας και ακραίων καταστάσεων. Υπάρχει δηλαδή κάποιο σημείο-όριο όταν κάθε νοητική δράσις αναστέλλεται και αντιθέτως κορυφώνεται η ψυχοσωματική δράσις.


Ο όρος συγκίνησις περιέχει την έννοια της κινήσεως τόσο στην γλώσσα μας (συν-κίνησις) όσο και στην αγγλική (e-motion). Η συγκίνησις, η επιθυμία, ο θυμός, η οργή, κινητοποιούν τον οργανισμό μας και τον ωθούν σε διάφορες δράσεις αλλά και αντιδράσεις.


Για να γίνω σαφέστερος ο θυμός, η οργή παρουσιάζονται όταν το άτομο είναι υποχρεωμένο να αντιμετωπίσει έκτακτες συνθήκες, που οι απαιτήσεις για την αποτελεσματική αντιμετώπισή τους ξεπερνούν τις απλές-συνηθισμένες δυνατότητες των αμυντικών μηχανισμών.

Βεβαίως οι εξωτερικές μεταβολές δεν επηρεάζουν εξίσου τον καθένα, ούτε και με τον ίδιο τρόπο. Ο τρόπος αντιδράσεως (οργή, θυμός, ένταση δεν ορίζεται μόνον στις ιδιότητες και δυναμική του ερεθίσματος αλλά και στην γενικότερη συγκρότηση του ατόμου.

Υπεισέρχονται δηλαδή οι παράγοντες των γενετικών καταβολών της ψυχραιμίας, της ανοχής στην πίεση κλπ. Καθώς και ο μέγιστος παράγων της αποκτηθείσης «μαχητικής παιδείας» ή «μαχητικής εκπαιδεύσεως» ως ρυθμιστικοί παράγοντες.


Παραθέτω συνοπτικότατα τις φάσεις στην πλήρη συνειδητή βουλητική ενέργεια όσον αφορά την εξέλιξη σε μία σύγκρουση.


1. Εμφάνισις μιας ανάγκης (για άμυνα στην περίπτωσή μας)
2. παράστασις και επιλογή σκοπών
3. εξέτασις και εκτίμησις δεδομένων
4. παρεμβολή συναισθημάτων, ορμών και άλλων δυνάμεων
5. πάλη των κινήτρων
6. λήψις αποφάσεων
7. κατάστρωσις ενός σχεδίου
8. πραγματοποίησις της αποφάσεως
9. έλεγχος

Αυτή βεβαίως είναι μία πλήρης αναφορά και ποτέ δεν καταλήγει να πραγματοποιείται αυτούσια ολόκληρη.


Γνωρίζουμε πάντως στις μέρες μας με αρκετή σαφήνεια την λειτουργία του βιολογικού ανθρώπινου συστήματος. Γνωρίζουμε επίσης λόγω της εξελίξεως της ψυχολογίας, του επιστημονικού τομέα μελέτης, του ψυχικού αλλά και «ψυχοσωματικού χώρου» πάρα πολλά τεκταινόμενα που συνδέονται-συνδυάζονται με τον εσώτερο ή «μη υλικό» κόσμο του ανθρώπου πριν-κατά και μετά τον χρόνο που διαρκεί μια σύγκρουση.


Διαμέσου της στατιστικής μελέτης, των πειραματικών αναλύσεων και φυσικά της τοποθετήσεως σε κανονιστικά μοντέλα κατόπιν ακριβούς αποτυπώσεως των στοιχείων, κατανοούμε με υψηλή βεβαιότητα τις περισσότερες περιπτώσεις όπου η σωματική απόδοσις συνδέεται με το συναίσθημα.

Επίσης όσο υψηλότερο το συναίσθημα τόσο μεγαλύτερη η σωματική λειτουργία κατά κανόνα.

Επικεντρώνοντας σε καταστάσεις βίας (στα πλαίσια της αυτοάμυνας ή μη) διαπιστώνουμε ότι όσο μεγαλύτερη η πίεσις τόσο υψηλότερη η παραγωγή έργου-αποδόσεως. Δεν ισχύει εδώ ο εδικός κανόνας αναστολής της δράσεως λόγω stress κλπ. Παρά μόνον σε ειδικές περιπτώσεις που δεν θα αναφερθούν στο παρών άρθρο.


Με απλά λόγια δηλαδή «ο θυμωμένος-εξοργισμένος άνθρωπος, θέλοντας να αμυνθεί, να υπερασπισθεί τον εαυτόν του και τους αγαπημένους του υπερλειτουργώντας παράγει πολύ μεγαλύτερη ποσοτικά και ποιοτικά δυνάμεις από ότι σε κατάσταση ηρεμίας.

Έτσι ο ακόλουθος ορισμός είναι ικανοποιητικά τεκμηριωμένος:

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ Η ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΕΙ ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΩΣ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (ΑΠΟ ΑΠΟΨΕΩΣ ΦΥΣΙΚΗΣ).

Αναστέλλει δηλαδή όλους τους ψυχολογικές-ψυχικές-συναισθηματικές-αισθητικές συνιστώσες του ιδιαίτερου κόσμου του.


Ας ασχοληθούμε επί τροχάδην τώρα με απλά γεγονότα της κοινωνικής ζωής. Ας ανατρέξουμε σε κάποιες αναμνήσεις που θεωρούνται ως μη επιβεβαιώνουσες τον κανόνα και τους ορισμούς περί παιδείας των «μαχητικών sports ή τεχνών» κλπ.

Βάσει βεβαίως κατ΄ εμέ μιας παγιωμένης συναισθηματικής εικόνας για αυτά, που διαιωνίζεται, και ή όποια περιέχει μέγα μέρος μύθων προς πώληση, π.χ. Ας αναλογισθούμε από την σχολική μας ηλικία παιδιά που επιβάλλονται σε άλλα ανεξαρτήτως σωματικής διαπλάσεως.

Ας θυμηθούμε γενικότερα ανθρώπους διαφόρων τυπικών χαρακτηριστικών, δυνατούς ή το αντίθετο, ψύχραιμους ή ιδιαίτερα νευρικούς, συναισθηματικά εγκρατείς ή άλλους συνεχώς φορτισμένους.

Η κοινή συνισταμένη τους ήταν ότι σε κάποιες στιγμές ήταν ιδιαίτερα επιβλητικοί, ιδιαίτερα σταθεροί, επιτυχείς ως προς την εκτέλεση των αποφάσεών τους.


Κοινή παράμετρος η ορμονική υπερλειτουργία και οι ανάλογες ψυχικές σωματικές ιδιαίτερες δυνατότητες εκτελέσεως έργου (μηχανικά και θεωρητικά γενικώς). Οι παραπάνω επαναλαμβάνω ανήκαν ή ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες πολιτιστικού επιπέδου, θρησκευτικής αντιλήψεως, πολιτικής ερμηνείας κλπ.

Σε κάποια όμως παρατηρηθέντα συστήματα εντάσεως, λειτουργούν, αντιδρώντας ωθούμενοι από τους αμυντικούς μηχανισμούς τους, ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ. Αναπτύσσουν άμεσα ισχυρούς μηχανισμούς οι οποίοι πολλαπλασιάζουν την απόδοσή τους.

Πάντως είμαι υποχρεωμένος να τονίσω ότι συνήθεις λόγοι που δικαιολογούν, εσωτερικά, και ενεργοποιούν παρόμοιους μηχανισμούς είναι η σταθερά πεποίθησις του ατόμου ως προς το δίκαιό του καθώς και το πρωτεύον ένστικτο της επιβιώσεως.

Το δίκαιο μπορεί να συνδέεται με θρησκευτική πίστη, φυλετική επιμονή, ιδιαιτερότητα προσωπική γενικού ή ειδικού τύπου, χαρακτηριστικά σωματικά και ψυχικά.

Μέσα στο τεράστιο αυτό φάσμα συνδέονται οργανικά η μητέρα που λυσσαλέα προστατεύει το παιδί της, ο έντιμος στρατιώτης που θυσιάζεται για την πατρίδα, ο μαχητής για κάποιο ιδανικό, αλλά και ο αθλητής που θεωρεί την νίκη ως πνευματικό και όχι μόνον σωματικό άθλο.

Σημαντική διασαφήνισις επίση, ότι είναι τελείως διαφορετικό θέμα οι μύθοι των πολεμικών τεχνών γενικώς και άλλο η λογική εξήγησις-ανάλυσις των τομέων που αφορούν την πολεμική τέχνη είτε ως sport, είτε ως αυτοάμυνα είτε ως αναζήτηση «εσωτερική», είτε ως επιστημονική θεώρησις αθλητικού τύπου.



Πηγή: Περιοδικό Ringsports