Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Βολίδες/Διαμετρήματα, Αναχαιτιστική Ισχύς και Μηχανισμός κατάρρευσης βληθέντος ανθρώπινου στόχου


 

του  Δημήτριου Στ. Τσιάβα
 
ANAXAΙΤΙΣΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΟΠΛΩΝ ΧΕΙΡΟΣ –ΦΥΣΙΓΓΙΩΝ

(ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΑΤΟΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΠΥΡΟΒΟΛΟ ΟΠΛΟ)


Όπλα χειρός (Handguns) είναι τα πυροβόλα όπλα, τα οποία μπορούν να κρατηθούν με το ένα χέρι και να βάλλουν με επιτυχία εναντίον στόχου, που βρίσκεται σε σχετικά μικρή απόσταση. Τέτοια όπλα είναι τα περίστροφα (Revolvers), τα ημιαυτόματα πιστόλια (Semi auto pistols) και τα αυτόματα πιστόλια (Machinepistols).
Αυτού του είδους τα όπλα χρησιμοποιούνται τόσο για άμυνα, όσο και για επίθεση και φέρονται, είτε νόμιμα από το προσωπικό των διωκτικών αρχών, των ενόπλων δυνάμεων και τους κατέχοντες νόμιμη άδεια, είτε παράνομα από τους κακοποιούς.

Το βασικό ζητούμενο για αυτούς που φέρουν όπλα χειρός είναι να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους τους, όσο το δυνατόν γρηγορότερα και με λιγότερες βολές.

Πέραν της σκοπευτικής δεινότητας η όχι του χρήστη του όπλου, κρίσιμο ρόλο διαδραματίζει το διαμέτρημα του όπλου, καθώς και οι επιδόσεις του φυσιγγίου, που χρησιμοποιείται.

Έτσι, παρουσιάζεται ο παράγοντας αναχαιτιστική ικανότητα του όπλου - φυσιγγίου, δηλαδή η ικανότητα εξουδετέρωσης του αντίπαλου στον ελάχιστο δυνατό χρόνο με τις ελάχιστες βολές, 
 παράγοντας ο οποίος είναι συνισταμένη του διαμετρήματος του όπλου και του φυσιγγίου, της ταχύτητας της βολίδας, του βάρους, της κατασκευής και του τύπου της, καθώς και της μεταφερομένης απ’ αυτήν κινητικής ενέργειας.

Σε όλες τις ένοπλες αναμετρήσεις η αναχαιτιστική ικανότητα των όπλων είναι αυτή, που θα έχει τον κύριο λόγο και θα δώσει τέλος στη συμπλοκή. Με λίγα λόγια η αναχαιτιστική ικανότητα μεταφράζεται, στο πόσο γρήγορα και με πόσες βολές θα πέσει κάτω ο αντίπαλος.

Το ιδανικό θα ήταν να εξουδετερώνεται ο αντίπαλος με μια μόνο βολή.

Προς το σκοπό αυτό τείνουν οι προσπάθειες όλων των κατασκευαστικών εταιριών τόσο των όπλων, όσο και των πυρομαχικών, δηλαδή την κατασκευή ενός ιδανικού όπλου, που θα πυροδοτεί ένα ιδανικό φυσίγγιο, η βολίδα του οποίου μόνη θα 

μπορεί να θέσει εκτός μάχης τον αντίπαλο.

Είναι αυτό που οι Αμερικανοί ονομάζουν one shot stop.

Αναλύοντας επτά χιλιάδες περίπου περιπτώσεις ανθρώπων, που έχουν πληγεί από βολίδες όπλων χειρός, οι Αμερικανοί συγγραφείς MARSHALL και SHANOW και προσπαθώντας να ορίσουν σε ποσοστιαία αναλογία την αποτελεσματικότητα κάθε φυσιγγίου - βολίδας ανάλογα με το διαμέτρημα του φυσιγγίου, τον τύπο και το βάρος της βολίδας, κατέληξαν στα παρακάτω συμπεράσματα.

Έτσι για το φυσίγγιο διαμετρήματος 7,65mm (0,32 ACP) η απόλυτη αναχαιτιστική ικανότητα (one shot stop) κυμαίνεται από 50 έως 59% .

Για το φυσίγγιο 9mm k (0,380 ACP)το ποσοστό αναχαιτιστικής ικανότητας κυμαίνεται από 53 έως 64%.

Για το 0,38SPECIAL από 49 έως 67% , ενώ για το 9mm Para από 63 έως 91%.

Το δυνατότερο φυσίγγιο των 0,357 MAGNUM κυμαίνεται από 72 έως
96%.

Για το 0,44 MAGNUM από 76 έως 90%, για το 0,45 ACP από 63έως 94%, για το 0,40 SW από 71 έως 96% και τέλος για το φυσίγγιο10mm Auto το ποσοστό αναχαιτιστικής ικανότητας κυμαίνεται από 81έως 90%.

Η διακύμανση που παρατηρείται οφείλεται στις διαφορετικές μάζες και τύπους βολίδων καθώς και διαφορετικές γομώσεις φυσιγγίων.

Από τα παρατιθέμενα στοιχεία γίνεται εύκολα κατανοητό , ότι για την αποτελεσματικότητα των φυσιγγίων δεν αρκεί μόνο το μεγάλο διαμέτρημα , αλλά και το βάρος, καθώς επίσης και ο σχεδιασμός και το υλικό κατασκευής της βολίδας.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί, ότι η εργασία των προαναφερόμενων Αμερικανών, οι οποίοι υπήρξαν εν ενεργεία αστυνομικοί δεν έχει επιστημονική βάση, απλά είναι συλλογή, κατάταξη και μελέτη πραγματικών περιστατικών, που έλαβαν χώρα στις Η.Π.Α.

Η εργασία αυτή έχει δεχθεί πολλές αρνητικές κριτικές κυρίως από επιστήμονες, που προέρχονται από χώρους συναφείς με τη χρήση και τα αποτελέσματα της χρήσης των όπλων, όπως ιατροδικαστές, ψυχιάτρους, χειρουργούς, φυσικούς, χημικούς και άλλους.

Η αναχαιτιστική ικανότητα των φορητών πυροβόλων όπλων είναι ένα θέμα, που απασχόλησε πολλούς, επιστήμονες και μη, από τις αρχές του εικοστού αιώνα.

Η πρώτη προσπάθεια έγινε γύρω στα 1930 από τον Αμερικανό Στρατηγό Julian Hatcher με τη θεωρία του περί Σχετικής Αναχαιτιστικής Ικανότητας ( Relative Stopping Power), η οποία βασίσθηκε σε μια προηγούμενη εργασία του 1904 του Λοχαγού John Thompson και του Ταγματάρχη Υγειονομικού Louis Anatole La Garde του Αμερικανικού Στρατού, οι οποίοι είχαν μελετήσει τα αποτελέσματα των βολίδων των φορητών πυροβόλων όπλων σε φρέσκα πτώματα ανδρών και σε ζωντανά μοσχάρια.

Στα πτώματα που βλήθηκαν, εξετάσθηκε η διατρητικότητα των βολίδων και οι βλάβες που επιφέρουν στο ανθρώπινο σώμα, ενώ τα μοσχάρια βλήθηκαν για να εξετασθεί και να κατανοηθεί ο μηχανισμός και η ταχύτητα κατάρρευσης ζώντος οργανισμού θηλαστικού, που έχει βληθεί από βολίδα πυροβόλου όπλου. 

Τελικά ο Hatcher κατέληξε, προσπαθώντας να ορίσει τη σχετική αναχαιτιστική ικανότητα, στον ακόλουθο μαθηματικό τύπο RSP=m x V x A x S /450, όπου RSP η σχετική αναχαιτιστική ικανότητα, m η μάζα της βολίδας μετρούμενη σε grains,V η ταχύτητα της βολίδας στο στόχο μετρούμενη σε πόδια ανά δευτερόλεπτο, Α το εμβαδόν της πρόσθιας επιφάνειας της βολίδας και S ο συντελεστής του Hatcher, σχετικός με το σχήμα και το υλικό κατασκευής της βολίδας, ο οποίος ποικίλει από 0,90 έως 1,25. Η πλήρως επικαλυμμένη βολίδα(FMJ) για παράδειγμα έχει συντελεστή 0,90, ενώ η μολύβδινη στρογγυλής αιχμής βολίδα (LRN) έχει συντελεστή 1,05.

 Στο πέρασμα του χρόνου πολλοί ερευνητές βασίσθηκαν σ' αυτή τη θεωρία, την διαφοροποίησαν και την ανέπτυξαν, προσπαθώντας να εξηγήσουν το φαινόμενο της αναχαιτιστικής ικανότητας.

Το 1974 με μια μελέτη του Southwestern Institute of Forensic Sciences του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Η.Π.Α. εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος προσωρινή κοιλότητα (temporary cavity).
Η προσωρινή κοιλότητα δημιουργείται από τη σήραγγα, που ανοίγει η βολίδα κατά τη διέλευσή της μέσα από το σώμα του στόχου και εξαφανίζεται αμέσως μετά.

 Η προσωρινότητα της κοιλότητας διαρκεί χιλιοστά του δευτερολέπτου και μεταδίδει το shock, που προκαλεί η βολίδα στη γύρω περιοχή, διασκορπώντας στο σώμα του στόχου την κινητική ενέργεια που μεταφέρει η βολίδα.

Απ' αυτή την περίοδο αρχίζει να θεωρείται η κινητική ενέργεια που μεταφέρει η βολίδα, ως ο κύριος παράγοντας αναχαιτιστικής ισχύος.

Διάφορες τεχνικές χρησιμοποιήθηκαν για να καταδείξουν τα αποτελέσματα της κινητικής ενέργειας της βολίδας και της παραμόρφωσης αυτής κατά την είσοδό της στο σώμα του στόχου.

Έτσι χρησιμοποιήθηκαν αρχικά μάζες υγρής βιομηχανικής αργίλου, οι οποίες εβάλοντο από διαφόρου τύπου βολίδες και στη συνέχεια με κάθετες και εγκάρσιες τομές στη βληθείσα μάζα γινόταν μελέτη των στοιχείων, που κατέγραφε η κάθε βολίδα.

Οι πλήρως επενδεδυμένες βολίδες (FMJ) είναι οι περισσότερο διατρητικές και δημιουργούν σχετικά μικρές σε όγκο κοιλότητες στο σώμα του στόχου.

Οι βολίδες κοίλης αιχμής (HP)έχουν μικρότερη διατρητικότητα και παραμορφώνονται εισερχόμενες στο στόχο.

Οι βολίδες θραυσματοποίησης (fragmenting) κατά τη είσοδό τους στο σώμα του στόχου θραυσματοποιούνται και διαχέονται προς διάφορα σημεία του στόχου.

Σήμερα η βιομηχανική άργιλος έχει αντικατασταθεί από ειδική ζελατίνη πυροβολικού τύπου, η οποία λόγω του διαφανούς υλικού της κάνει την πορεία και τα αποτελέσματα της βολίδας άμεσα ορατά.

Τον Απρίλιο του 1986 στο Μαϊάμι της Φλόριντα έλαβε χώρα η μεγαλύτερη ένοπλη συμπλοκή στη σύγχρονη ιστορία του F.B.I. μεταξύ δύο βαριά οπλισμένων κακοποιών και εννέα πρακτόρων που έφεραν πιστόλια 9mm και περίστροφα 0,38 special.

Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής οι κακοποιοί οι οποίοι είχαν εξ' αρχής τραυματισθεί κατάφεραν, πριν τελικά σκοτωθούν, να σκοτώσουν δύο πράκτορες και να τραυματίσουν σοβαρά άλλους πέντε.

Το γεγονός αυτό ανησύχησε τους υπευθύνους και έτσι συγκροτήθηκε μια επιτροπή από ειδικούς οι οποίοι αφού ενήργησαν δοκιμές όλων των τύπων φυσιγγίων σε πολλών ειδών σώματα στόχων, όπως ζελατίνες ειδικού τύπου, ατσάλινες πλάκες, ξυλοκατασκευές, αυτοκίνητα, τοίχους σπιτιών και άλλα κατέληξαν ότι τα φυσίγγια, που χρησιμοποιούνταν από τους πράκτορες μέχρι τότε, ήταν ανεπαρκή για αναχαίτιση αντιπάλου.

Έτσι σήμερα το FBI έχει υιοθετήσει για τα πιστόλια 9 χιλιοστών το φυσίγγι Hydra-Shock 9mm 147grains JHP, ενώ για το πιστόλι 10mm φυσίγγι 180 grains JHP medium velocity. Παρατηρείται το φαινόμενο να έχει αυξηθεί το βάρος της βολίδας κατά πολύ και φυσικά η ταχύτητα της βολίδας να είναι χαμηλή.

Βασικός λοιπόν άξονας της μελέτης ήταν η κινητική ενέργεια που μεταφέρει η βολίδα (όσο βαρύτερη είναι η βολίδα τόσο μεγαλύτερη κινητική ενέργεια μεταφέρει).

 Η διατρητικότητα της βολίδας είναι σημαντικός παράγοντας και το FBI δέχεται ως ελάχιστο βάθος διατρητικότητας σε ζελατίνα τις 12ίντσες (30,48 εκατοστά).

 Η εξάπλωση-διάχυση της βολίδας μέσα στο σώμα του στόχου έρχεται ως βοηθητικός παράγοντας πολύ σημαντικός, μετριέται με τον ίδιο τρόπο που μετριέται και το διαμέτρημα και συγκρίνεται με το αρχικό της βολίδας. 

Η μεγάλη διάχυση μειώνει τη διατρητικότητα. Τα αποτελέσματα των εργασιών της επιτροπής δημοσιεύθηκαν το 1990.

Στις αρχές του 1991 συγκροτήθηκε μια άτυπη ιδιωτική ομάδα έρευνας στο Στρασβούργο για να μελετήσει με νέες τεχνικές το θέμα αναχαιτιστική ικανότητα.

Οι στόχοι αυτή τη φορά ήταν ζωντανοί.

 Οι γαλλικές αλπικές κατσίκες. Επιλέχθηκαν αρσενικά υγιή ζώα, βάρους περίπου 75 κιλών, γιατί τα χαρακτηριστικά της σωματοδομής τους στην περιοχή του στήθους προσομοιάζουν με του ανθρώπου, τα δε κόκκαλα τους περιέχουν το ίσιο ποσοστό ασβεστίου με αυτά του ανθρώπου.

 Τα ζώα βλήθηκαν σε ηρεμία από απόσταση τριών περίπου μέτρων στην αριστερή πλευρά του στήθους τους. Χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτροεγκεφαλογράφοι, τηλεοπτικές κάμερες, φωτογραφικές μηχανές συνδεδεμένα με ηλεκτρονικά χρονόμετρα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές προκειμένου να καταγράψουν με πλήρη ακρίβεια τις αντιδράσεις των ζώων όπως τραυματισμό, κατάρρευση, αργό η άμεσο θάνατο κ.λ.π.

Στη συνέχεια έγιναν αυτοψίες και νεκροτομές στα ζώα με σκοπό να διαπιστωθούν οι βλάβες που είχαν προκαλέσει στα σώματά τους οι βολίδες.


 Εισήχθη ο όρος ΜέσοςΧρόνος Ανικανότητας (Average Incapacitation Time-AIT) και βρέθηκε ότι οι ελαφρές βολίδες, που θραυσματοποιούνται παρέχουν αμεσότερα αποτελέσματα.

Βέβαια αυτοί που συμμετείχαν στα λεγόμενα Strasbourg Tests κατηγορήθηκαν από τις φιλοζωϊκές οργανώσεις για βασανισμό και θανάτωση ζώων.

Τι ακριβώς όμως είναι εκείνο, που συμβαίνει στον ανθρώπινο οργανισμό, όταν πληγεί από βολίδα πυροβόλου όπλου και ποιός είναι ο μηχανισμός που ενεργοποιείται, ώστε να καταρρεύσει το ανθρώπινο σώμα;

Κατ΄ αρχήν είναι εύκολα κατανοητό, ότι αν πληγεί και υποστεί κάταγμα ένα από τα οστά που στηρίζουν τον ανθρώπινο οργανισμό (μηριαίο οστό, περόνη-κνήμη, οστά λεκάνης, σπονδυλικής στήλης) ή μεγάλος μυϊκός ιστός που περιβάλει αυτό το οστό (δικέφαλοι, τρικέφαλοι, τετρακέφαλοι μύες), το ανθρώπινο σώμα θα καταρρεύσει αμέσως γιατί θα χάσει τη βασική του στήριξη.

Όταν όμως το σώμα πληγεί σε κάποιο άλλο σημείο του κορμού εκτός βέβαια από το κεφάλι, πως εξηγείται η κατάρρευση του σε ελάχιστο χρόνο;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται στην άμεση πτώση της αρτηριακής πίεσης και κατ΄ επέκταση μη τροφοδοσία μέσω της αντλίας του σώματος (καρδιάς) του εγκεφάλου με αίμα και κατά συνέπεια μη οξυγόνωση του και απώλεια αισθήσεων.

Αυτό φαίνεται να είναι λογική εξήγηση από υδραυλική άποψη, αλλά είναι γνωστό ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου λειτουργεί χωρίς να οξυγονώνεται τουλάχιστον δύο έως τρία λεπτά και στέλνει μηνύματα στο υπόλοιπο σώμα τα πρώτα πενήντα έως ογδόντα δευτερόλεπτα.

Πολλά από τα άτομα που έχουν επιζήσει μετά από τραυματισμό από βολίδα πυροβόλου όπλου που δέχτηκαν στον κορμό του σώματος τους, αναφέρουν ότι δέχτηκαν ένα δυνατό κτύπημα, το οποίο τους έριξε στο έδαφος και σε κλάσματα δευτερολέπτου έχασαν τις αισθήσεις τους.

Αυτές οι μαρτυρίες οδήγησαν τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι κάποιος άλλος μηχανισμός ενεργοποιείται και άρχισαν να ερευνούν στο χώρο που έχει να κάνει με το shock που υφίσταται ο οργανισμός μετά την πλήξη του από τη βολίδα.

Ένα από τα shock που μπορεί να εξηγήσει την πτώση του βληθέντος ατόμου είναι το ψυχολογικό shock, το οποίο υφίσταται το άτομο, αμέσως μόλις αντιληφθεί ότι τραυματίσθηκε, αιμορραγεί και βρίσκεται σε μειονεκτική θέση έναντι του αντιπάλου.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι πολλοί άνθρωποι στη θέα του αίματος, τόσο του δικού τους, όσο και κάποιου άλλου ζαλίζονται και λιποθυμούν, χάνοντας έτσι κάθε επαφή με το περιβάλλον.

Το άτομο που πλήττεται από πυροβόλο όπλο, πολλές φορές διατηρεί τις αισθήσεις του και την επαφή με το περιβάλλον, έχει τη μυϊκή δύναμη να στηριχθεί όρθιο, αλλά έχοντας δεχθεί ένα βίαιο τραύμα και ξέροντας τη δυσμενή θέση που έχει περιέλθει έναντι του αντιπάλου του, έχει αποφασίσει να μην συνεχίσει άλλο τη μάχη και καταρρέει ηθελημένα πιστεύοντας ότι ο αντίπαλος δεν θα τον πυροβολήσει ξανά, επειδή δεν τον ενδιαφέρει αν τον σκότωσε ή όχι , αλλά τον ενδιαφέρει να τον θέσει εκτός μάχης, ή πιστεύει ότι ο αντίπαλος θα τον θεωρήσει νεκρό και δεν θα ασχοληθεί πλέον μαζί του πυροβολώντας τον ξανά.

Η ακούσια κατάρρευση, πέραν της δυνατότητας έλεγχου που έχει κάθε άτομο στο σώμα του, ίσως μπορεί να εξηγηθεί μέσω ενός μηχανισμού που λέγεται νευρογενές shock.
Στον ανθρώπινο οργανισμό υπάρχουν δώδεκα ζεύγη εγκεφαλικών νεύρων.

Ένα από αυτά τα ζεύγη ονομάζεται πνευμονογαστρικό νεύρο και έχει την πηγή του στον προμήκη.

Είναι μικτό νεύρο και χορηγεί:

α)κινητικούς κλάδους για τους μύες του λάρυγγα, του φάρυγγα και νευροφυτικούς (παρασυμπαθητικούς) κλάδους για τον καρδιακό μυ,τους βρόγχους, τον οισοφάγο, το στομάχι, τη χοληδόχο κύστη, το δωδεκαδάκτυλο, το λεπτό έντερο, το δεξί ήμισυ του παχέως εντέρου και τους αδένες

 β) αισθητικούς κλάδους για τμήμα του φάρυγγα, τον οισοφάγο, το λάρυγγα, την τραχεία τους βρόγχους, τους πνεύμονες ,την καρδιά, τον καρωτιδικό κόλπο, την αορτή και τα ενδοθωρακικά αγγεία.

Όπως φαίνεται το πνευμoνογαστρικό νεύρο είναι υπεύθυνο για την κίνηση και την αισθητικότητα μιας σειράς οργάνων, που βρίσκονται στον κυρίως κορμό του σώματος στη θωρακική και κοιλιακή χώρα και είναι ζωτικής σημασίας για τον οργανισμό.

Εδώ σημειώνεται ότι τα περισσότερα θύματα από πυροβόλα όπλα, πλήττονται στη θωρακική και κοιλιακή χώρα και αυτό είναι ευνόητο, γιατί αυτό το σύνολο αποτελεί το μεγαλύτερο συμπαγή στόχο στο ανθρώπινο σώμα.

Όταν, λοιπόν, κάποιο από τα όργανα ή συνδυασμός οργάνων, που προαναφέρθηκαν, πληγεί από βολίδα πυροβόλου όπλου (ξαφνική και βίαιη βλάβη), ερεθίζεται απότομα και ενεργοποιείται το πνευμονογαστρικό νεύρο που με τη σειρά του μεταφέρει αυτό τον ερεθισμό στον εγκέφαλο και στα άλλα όργανα με την ίδια ταχύτητα που ενεργοποιήθηκε.

Αυτός ο ταυτόχρονος και ταχύτατος ερεθισμός των οργάνων, που συντελείται μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου, συχνά παράγει αποτελέσματα άμεσης αναστολής των λειτουργιών αυτών των οργάνων, ενός (συνήθως της καρδιάς), ή περισσότερων (καρδιάς, πνευμόνων, αορτής κ.λ.π.).

Και όταν υπάρχει αναστολή της καρδιακής λειτουργίας (ανακοπή) ή των πνευμόνων (ασφυκτικά φαινόμενα) ή ξαφνική διαστολή και ρήξη της αορτής (ραγδαία και πλήρης απώλεια αρτηριακής πίεσης), φυσικό είναι το άτομο, αν δεν πεθάνει άμεσα, να χάσει τις αισθήσεις του και να καταρρεύσει.

Αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί πολλές φορές και στο θάνατο με απαγχονισμό, όταν βέβαια δεν υπάρχει εξάρθρωση των αυχενικών σπονδύλων και αποκοπή του νωτιαίου μυελού.

Εκεί το πνευμονογαστρικό νεύρο διεγείρει αιφνίδια την καρδιά και το άτομο πεθαίνει από ανακοπή.

Τα ιατροδικαστικά ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αιτία θανάτου είναι η καρδιακή ανακοπή.

Πέραν του μηχανισμού που περιγράφηκε , ο οποίος λειτουργεί για την κατάρρευση του ατόμου, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι η βολίδα, που πλήττει το ανθρώπινο σώμα λόγω της ταχύτητας και του βάρους της, μεταφέρει ένα ποσό κινητικής ενέργειας, η οποία, αν η βολίδα δεν εξέλθει από το σώμα, μηδενίζεται μέσα σ’ αυτό.

Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τι συμβαίνει, όταν ένα σώμα βάρους 7,5 γραμμαρίων με ταχύτητα 330 m/sec και κινητική ενέργεια52,8 kgr/m (βολίδα που έχει προωθηθεί από φυσίγγιο 9mm Para) σταματήσει μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα.

Ανάλογα με τη θέση του σώματος που έχει εκείνη τη στιγμή ο πληττόμενος μπορεί εύκολα να βρεθεί στο έδαφος, ακόμη και αν δεν έχει πάθει σοβαρή ζημιά.

Πρέπει να σημειωθεί βέβαια ότι το άτομο, εφ΄ όσον πληγεί σε ζωτικά σημεία του εγκέφαλου και την καρδιά, καταρρέει αμέσως με μηδαμινή πιθανότητα να επιζήσει.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί και η ιδιαίτερη εκείνη περίπτωση, όπου άτομο, το οποίο έχει κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών και ιδιαίτερα παραισθησιογόνων, ηρωίνης, κοκαΐνης και κραχ και βρίσκεται ακόμη υπό την επήρεια αυτών, να πλήττεται από δυο ή τρεις βολίδες σε καίρια σημεία, να παραμένει όρθιο , να κινείται και να διανύει κάποια μέτρα μέχρι να πέσει.

Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι λόγω της χρήσης αυτών των ουσιών αμβλύνονται οι αντιδράσεις των νεύρων.

Παράλληλα αυτό ενισχύει και τη θεωρία για το νευρογενές shock ως μηχανισμού κατάρρευσής του ατόμου, που έχει πληγεί από πυροβόλο όπλο.

Δημήτριος Στ. Τσιάβας

                          Η απόλυτη "ανασχετική ισχύς"


 σχετικά:


Γιατί οι σφαίρες προκαλούν τόσο μεγάλη ζημιά;

Πώς οι Φιλιππινέζοι ανάγκασαν τους Αμερικανούς να ανακαλύψουν το 45άρι Colt (αναζητώντας υψηλή αναχαιτιστική ικανότητα)


ΚΑΛΥΨΗ: ο "Πρώτος Κανόνας" σε μια "Ένοπλη Συμπλοκή"


7 λόγοι για τους οποίους οι Αστυνομικοί των ΗΠΑ επιλέγουν το διαμέτρημα των 9mm πολύ περισσότερο απ' ότι το .40