Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Να τι σημαίνει Κατοχή και Πείνα...(ΦΩΤΟ-στοιχεία-σχόλια).Οι "σύμμαχοι" τότε έλεγαν πως "οι Έλληνες ΜΟΝΟΝ αν πεινάσουν θα αντισταθούν"...ΒΑΣΙΜΟ!(Παρόμοια λέγονται και σήμερα...Πόσο κοντά ή μακριά είναι μια "Νέα Πείνα" και "Αντίσταση";)

Αιτία θανάτου: Ασιτία !! Οι νεκροί της Κατοχής... 

από το blog: http://lolanaenaallo.blogspot.gr



Οι νεκροί από το λιμό της Κατοχής 
   Χειμώνας του 1941 – 1942 και η κατεχόμενη Ελλάδα λιμοκτονεί. Χιλιάδες Έλληνες χάνουν τη ζωή τους.



   Οι περισσότεροι ερευνητές καταλήγουν σε έναν αριθμό γύρω στους 300.000 νεκρούς, 

  αλλά νεότερες έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα  πως ο πραγματικός αριθμός δεν ξεπερνά τις 45.000.

   Η ιστορικός Βασιλική Λάζου υποστηρίζει τα εξής: «Η πιο διαδεδομένη απάντηση σχετικά με το πόσοι ήταν αυτοί που πέθαναν από την πείνα είναι 300 χιλιάδες άτομα. 

 Που σημαίνει ότι είναι περισσότεροι οι νεκροί από την πείνα από τους νεκρούς του πολέμου, των αντιποίνων, των συγκρούσεων, των βομβαρδισμών. Τριακόσιες χιλιάδες άτομα! 


  Βέβαια αυτός είναι ο επίσημος αριθμός που δίνει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά μπορεί να είναι ενδεχόμενα φουσκωμένος, έτσι ώστε να αποσπάσει ένα μεγαλύτερο ποσό από τις αποζημιώσεις μετά από τον πόλεμο. 

   Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός μιλάει για 250 χιλιάδες άτομα από την πείνα. Νεκρούς από την πείνα και από τις συνέπειες της πείνας. Βέβαια, η επίσημη εσωτερική έρευνα δεν έχει εξακριβώσει τον ακριβή αριθμό.»

   Ο ιστορικός και οικονομολόγος Μενέλαος Χαραλαμπίδης μετά από ενδελεχή έρευνα καταθέτει την εξής άποψη:


   «Βέβαια τα νούμερα των διακοσίων και τριακοσίων χιλιάδων είναι  υπερβολικά. Έχουμε πλέον έρευνες που μας λένε ότι γύρω στους 45.000 ήταν οι νεκροί από το λιμό. 

  Βέβαια αυτό καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι ένα μικρό νούμερο. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι την περίοδο εκείνη ο πληθυσμός της Καβάλας ήταν 49.000 κάτοικοι. Οπότε μπορούμε να συγκρίνουμε την απώλεια σε ζωές από τον κατοχικό λιμό.»


 Σύμφωνα με τον ιστορικό  Πολυμέρη Βόγλη «μία εκτίμηση που μπορούμε να κάνουμε είναι ότι ο αριθμός των θανάτων που οφείλονται στην πείνα μεταξύ Οκτωβρίου 1941 και Οκτωβρίου 1942 υπολογίζονται γύρω στις 45.000. 

   Ένα νούμερο το οποίο είναι σχετικά ασφαλές παρότι είναι δύσκολο κανένας να διαπιστώσει ακριβώς τον αριθμό των θανάτων από πείνα.»


  Ο αριθμός των νεκρών φυσικά δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι Γερμανοί και οι Ιταλοί ουσιαστικά αδιαφόρησαν για τον ελληνικό πληθυσμό κι είναι οι βασικοί υπαίτιοι της κατοχικής τραγωδίας.


Όταν οι μαυραγορίτες φώναζαν :
 «Βάστα Ρόμμελ»

  …Ο πόλεμος της μαύρης αγοράς είχε ξεκινήσει. Ή θα πέθαινε ο λαός ή οι μαυραγορίτες, που πούλαγαν ακόμη και σκυλιά ως αρνάκια γάλακτος. 
   Η κυβέρνηση προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει, αλλά για τους εμπόρους της μαύρης αγοράς ίσχυε ό,τι και για τα εμπορεύματά τους. Κακό σκυλί ψόφο δεν είχε…
     Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Δεν υπήρχε ψωμί ούτε για δείγμα. 
 Ο λιμός είχε αρχίσει να εξαπλώνεται. Χιλιάδες Αθηναίοι, πέθαιναν από ασιτία.  
  Τα πτώματα στους δρόμους έγιναν θλιβερή συνήθεια. Οι πολίτες, που στην αρχή σταματούσαν να βοηθήσουν έφθασαν σε τέτοιο σημείο απάθειας, ώστε προσπερνούσαν τους νεκρούς, χωρίς καν να κοιτάνε.
Τα κάρα του δήμου μάζευαν τους νεκρούς στοιβάζοντας τους. Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν, καθώς όλα τα δημόσια οχήματα είχαν επιταχθεί. 
Τα ανοικτά κάρα προκαλούσαν δυσφορία και εκμηδένιζαν το ηθικό των πολιτών. Ο  δήμος αποφάσισε  να τα καλύψει με μουσαμαδες  και άνοιγε  μαζικούς τάφους για τους νεκρούς. 
    Αρκετές οικογένειες,  δεν δήλωναν  τους θανάτους των δικών τους,για να κρατήσουν τις κάρτες των συσσιτίων.
   Το Νοέμβριο του 1941 κάθε συσσίτιο περιείχε 183 θερμίδες. Το όριο για να ζήσει κάποιος ήταν δυο με δυόμισι χιλιάδες θερμίδες. 
  Χιλιάδες μωρά γεννήθηκαν με το ελάχιστο βάρος και αντικανονική διάπλαση. Οι μητέρες δεν είχαν γάλα για να θηλάσουν, ούτε και χρήματα για ν' αγοράσουν φρέσκο γάλα. 
   Παιδιά κάτω από δέκα ετών, εξαιτίας της ασιτίας  παρουσίασαν προβλήματα τριχοφυΐας. 
   Το ψωμί μειώθηκε στα  τριάντα δράμια ανά άτομο και ο κατοχικός υπουργός επισιτισμού  Καραμάνος έβγαζε ανακοινώσεις, λέγοντας στο λαό, ότι η μείωση είναι προσωρινή. 
    Άθελα του έλεγε την αλήθεια. Η συγκεκριμένη μείωση όντως ήταν προσωρινή. Σύντομα οι μερίδες μειώθηκαν κι άλλο.  
     Το 1942 η εγχώρια παραγωγή είναι ελάχιστη και από το εξωτερικό δε φθάνουν τρόφιμα. 

    Κατά μια- βάσιμη –εκδοχή, οι σύμμαχοι πίστευαν, ότι οι Έλληνες μόνο αν πεινάσουν θα αντισταθούν. 
   Επέβαλλαν λοιπόν στη χώρα ναυτικό αποκλεισμό. Η κυνική τους στάση,είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση  χιλιάδων άμαχων Ελλήνων. 
    Αναπάντεχα ,το Νοέμβριο  της ίδιας χρονιάς, οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων πήραν μια βαθιά ανάσα. Οι τιμές των προϊόντων έπεσαν περίπου πενήντα τοις εκατό. 
    Η εξήγηση ήταν απλή. Ο στρατηγός Μοντγκόμερι είχε πετύχει την μεγάλη νίκη στο Ελ Αλαμέιν. Οι ειδήσεις που έφθαναν από το μέτωπο της μέσης ανατολής,δημιουργούσαν  ελπίδες για γρήγορη επικράτηση των συμμάχων. 
   Οι μαυραγορίτες τρομοκρατήθηκαν ,ότι θα τελειώσει ο αποκλεισμός της Ελλάδας. Έριξαν λοιπόν στην αγορά μεγάλες ποσότητες τροφίμων, ώστε να μην τους μείνουν στις αποθήκες.
    Οι παράνομοι έμποροι της Ελλάδας, έβγαλαν και το σύνθημα της ντροπής : «βάστα Ρόμελ!» Έτσι πούλησαν όχι μόνο τα  προϊόντα τους, άλλα και τη χώρα τους. 

    Οι τιμές μειώθηκαν, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά το τέλος του πόλεμου ήταν μακριά. Οι ευχές των μαυραγοριτών έπιασαν.  Ο Ρόμελ   βάστηξε.

Απόσπασμα απο το βιβλίο "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"  το οποίο περιέχει 15 ιστορίες από την δεκαετία του 50 μέχρι του 80.  Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

Οι συνέπειες της πείνας

   Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων του λιμού δεν έχει αποσαφηνιστεί. 
  Εκτός των νεκρών που ο θάνατος τους αποδίδεται σε «ασιτία», «υποσιτισμό» ή και «αθρεψία», είναι λογικό να πιστεύουμε ότι ο υποσιτισμός άνοιξε το δρόμο για μια σειρά αρρώστιες και επιδημίες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ήταν τόσο θανατηφόρες. 
   Ενδεικτικά αναφέρουμε τη φυματίωση στις πόλεις και την ελονοσία στην ύπαιθρο. 
   Επίσης ένας ορισμένος αριθμός νεκρών δεν δηλώθηκε ποτέ στα ληξιαρχεία για να μπορέσουν οι οικείοι τους να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα δελτία τροφίμων τους 
   ή και δεν έφτασαν ποτέ στα νεκροταφεία μιας και τα έξοδα μιας κηδείας ήταν απαγορευτικά στις τότε καταστάσεις.
    Ο λιμός ήταν θανατηφόρος για όσους βρίσκονταν στη χαμηλότερη κοινωνική κλίμακα και βρέθηκαν χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο 

   ή κοινωνική διασύνδεση που θα μπορούσε να τους γλιτώσει από τα χειρότερα.
   Πολλά θύματα υπήρξαν ανάμεσα στους τραυματίες και αρρώστους του στρατού της Αλβανίας που αφέθηκαν εν πολλοίς στην τύχη τους στα νοσοκομεία. 
   Αλλά και οι υγιείς επαρχιώτες πρώην συνάδελφοι τους δεν είχαν πολύ καλύτερη τύχη. 
   Μη μπορώντας να επιστρέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, έγιναν επαίτες στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά και αποδεκατίστηκαν από την πείνα και το κρύο. Χαρακτηριστική περίπτωση οι άνδρες της πρώην 5ης Μεραρχίας Κρήτης.
  Οι πρόσφυγες του 1922 ήταν μια άλλη κατηγορία που δοκιμάστηκε σκληρά. Λίγα χρόνια μετά την άφιξη τους, παρέμεναν σε παραπήγματα στις προσφυγικές γειτονιές όντας οι περισσότεροι εργάτες σε βιομηχανίες ή κάνοντας δουλειές του ποδαριού. 
   Με την οικονομική κρίση που προκάλεσε η κατοχή έμειναν οι περισσότεροι χωρίς δουλειά και εισόδημα 
   ενώ επιπλέον δεν είχαν κοινωνικές διασυνδέσεις με άλλους σε καλύτερη τύχη ούτε χωριά στην ύπαιθρο για να καταφύγουν και να επιβιώσουν. 
   Γενικότερα δοκιμάστηκαν από την πείνα όσοι στηρίζονταν στο μισθό ή τη σύνταξη τους για να τα βγάλουν πέρα, τα εργατικά και δημοσιοϋπαλληλικά στρώματα, μιας και το χρήμα έχασε γρήγορα την αξία του. 
   Οι πρώτες διεκδικήσεις εργαζομένων, που προμηνύουν τους μεγάλους αγώνες της κατοπινής αντιστασιακής περιόδου, 
   αφορούν την πληρωμή τους σε είδος ενώ λίγο μετά οργανωμένοι σε συνεταιρισμούς οι εργαζόμενοι διεκδικούν από το κατοχικό κράτος μεγαλύτερο μέρος από τη διεθνή βοήθεια.

Η Μηχανή του Χρόνου
Δημήτρης Πετρόπουλος





 
 


σχετικά:

Επιβίωση - πως αντιδρά το σώμα στην "μείωση/περιορισμό/έλλειψη τροφής";