Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Η «Διμούτσουνη» που έμεινε κρεμασμένη στον τοίχο...ως «Αγέλαστος Πέτρα» που δεν ρίχτηκε στο «Ανάθεμα»...



γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Συντροφιασμένος με τις αναποδιές,
Αποκαμωμένος,
Κι αφού άλλον τι «ενεργητικόν» δεν θες να καμωθεί,
Παρά τρέμεις στη σκέψη του και μόνον,
Λυγάς και νικημένος νιώθεις,
Δείξ’ τους, το λοιπόν, «παθητική» απαντοχή...

Σα μοίρα να τ’ αποδεχτείς...
Εκ του περισσού είν’ όλα τ’ άλλα...
Λόγια πολλά...φτωχά...ανούσια...
Απρόκοπα αναμοχλέματα...
Τι τα θες;
Άστο να πάει, άστο...

Έχασες...
Κέρδισαν...

Κι αφού η «Διμούτσουνη» σου φέρνει τρόμο,
Άστη να κρέμεται...άχρηστη...εκεί στον τοίχο...

Κι άντε κι εσύ να κρεμαστείς...
Πέρασ’ η ώρα...
Αν θες να είσαι στο δελτίο των 8...ως ο Νο 66666ος περατάρης του Αχέροντα...

Που δεν θα είσαι...
Τζάμπα θα πας ανόητε...
Ούτε καν ένα λεπτό στο δελτίο δεν θα χαραμίσουνε για σένα...

Στη φέρανε...
Ακόμη κι εκεί...
Και θαν’ αργά πια ν’ αλλάξεις γνώμη...
Θά’ ναι αργά πια να τους πάρεις, το λόγο να ζητήσεις...

Θα’ ναι αργά πια «σχέδια» ν’ αλλάξεις ...

Το «Δίκροτο» θα παραμείνει κρεμασμένο, αγαύγιστο κι άχρηστο στον τοίχο ως Αγέλαστος Πέτρα...

Που δεν θα ριχτεί ποτέ ως ανάθεμα...
Σε κανέναν απ’ τους φονιάδες σου...

Ας πρόσεχες...

Κι εσύ...κι οι «άλλοι»...κι όλοι...