Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Οι άνθρωποι επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνο όμως όσο είναι ξεβολεμένοι υπάρχει ελπίδα γι' αυτούς" (Ralph Waldo Emerson). Όσο για τις δικαιολογίες πως δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος "Σχεδιασμός" για να ακολουθήσει κανείς,δεν είναι αυτό το "πρωτεύον"...Ακόμη κι αν υπήρχε, ιδού τι έλεγε ένας Αρχιστράτηγος (Von Moltke) περί τούτου: "Ένα σχέδιο μάχης έχει διάρκεια ζωής όσο τα πρώτα λεπτά της μάχης..." Πράγμα που σημαίνει: Τόσο πριν όσο και μετά το «Σημείο 0 της Σύγκρουσης» είναι θέμα "Ψυχής", Αποφασιστικότητας, προετοιμασίας, ικανότητας προσαρμογής...Όσο όμως οι "βολεμένοι" είναι "απίστευτα πολλοί", "ισχυροί" και "αδίστακτοι" και όσο η Φτωχολογιά είναι ένα τσούρμο "ΔΕΙΛΟΙ", κανένα Φονικό Καθεστώς δεν κινδυνεύει...κι αυτό το "ΞΕΡΟΥΝ"..."

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Όταν αγώνες Πολεμικών Τεχνών μεταξύ εφήβων βγάζουν "ανέκδοτα" (και διδάσκουν "κακή ηθική"): "Ο μπλέ αθλητής λέει στον κόκκινο στο τέλος του αγώνα:"ρε φίλε αφού ήσουν καλύτερος,πως πήρα εγώ το μετάλλιο;;;"(VIDEO)



γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Μερικοί άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να κάνουν το νου των άλλων να πηγαίνει στο "πονηρό"...

Θέλουν δε θέλουν, όσο καλοπροαίρετοι κι αν είναι (οι άλλοι)...

Για αρχή, ας αφήσουμε να αιωρείται ένα ερώτημα στον αέρα:

"...Πότε αρχίζουν οι "χοντράδες" των διαιτητών και των κριτών αγώνων; Κατ' ευθείαν στα επαγγελματικά και στις βαριές γενικά διοργανώσεις; Ή μήπως, ακόμη και στα "μικρά", τα "εκπαιδευτικά"; Μήπως ισχύει αυτό που λέει ο λαός μας πως "είναι να μην το' χεις το χούι..."; 

Το να πείσεις έναν έφηβο πως αξίζει τον κόπο να είναι έντιμος στην ζωή του δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση...

Οι έφηβοι βλέπεις μιμούνται τις συμπεριφορές των μεγάλων.

Και ιδίως στον χώρο των πολεμικών τεχνών, για τον αθλητή οι δάσκαλοι και οι προπονητές έχουν μια ιδιαίτερα υψηλή αξία....

Χαίρουν ενός σεβασμού στα όρια της λατρείας...

Όταν λοιπόν ένας τέτοιος κάνει μια "στραβή" και δη στα πλαίσια αγώνων όπου η ψυχολογία και συνακόλουθα η "ηθική εξέλιξη" του "μικρού" εξαρτάται από την συμπεριφορά των μεγάλων, των παλαιοτέρων, τότε όσο μικρό κι αν φαντάζει ένα θέμα όπως το παρακάτω, δεν είναι καθόλου μικρό...

Άλλωστε, τα θέματα ηθικής τάξεως δεν είναι ποτέ μικρά...

Είναι σίγουρο βεβαίως πως κάπου εκεί έξω υπάρχουν αυτή τη στιγμή φωνές που λένε:

"...κάτσε ρε φίλε, άστο να συμβεί σε καναν επαγγελματικό ή βαρύ αγώνα και τότε τα χώνεις...όχι κι από τώρα..."

Ε, λοιπόν, αν το αφήσεις τώρα που είναι "μικρό", μετά θα είναι πολύ αργά...δεν θα μαζεύεται με τίποτα...

Σε τέτοιους μικρούς αγώνες είναι που διδάσκονται τα παιδιά...εδώ είναι που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους...

Αν τώρα τον διαμορφώσεις ως αλήτη, τότε αργότερα, όταν θα έρθουν οι μαύρες ζώνες, τα DAN, τα επαγγελματικά σεμινάρια και οι πιθανές επεκτάσεις για πολλούς στα διάφορα military martial arts, τότε απλώς θα έχεις ανεξέλεγκους φονιάδες στα πεζοδρόμια...


Τώρα είναι που πρέπει να χτίσεις συνειδήσεις και να μην κάνουν ανοησίες οι μεγάλοι, οι κριτές, οι προπονητές και οι διαιτητές...

Πάμε στο θέμα λοιπόν...

Οι αγώνες sparring Kick Boxing δεν είναι πρωταθλητικοί αγώνες.
Είναι διασυλλογικοί αγώνες εκπαίδευσης.

Για όσους δεν γνωρίζουν, να πούμε εν τάχει και πολύ χονδρικά πως κάποιες σχολές (μεγαλυτέρου "βεληνεκούς" από τις υπόλοιπες) αναλαμβάνουν να διοργανώσουν αγώνες μεταξύ πολλών άλλων σχολών προκειμένου να εκπαιδευτούν οι μαθητές όλων στην εφαρμογή των τεχνικών.

Να πούμε εδώ για τους μη γνωρίζοντες πως,  (αθλητικές) μαχητικές τέχνες όπως το Kick Boxing έχουν την ιδιομορφία πως αναφέρονται ΜΌΝΟΝ σε full contact (δηλ. "πλήρη επαφή" αθλητών) - και δη "κυρίως στο κεφάλι".

Θέλει αυστηρή πειθαρχία λοιπόν και ηθική για να μην υπάρχουν σοβαρά ατυχήματα.

Έτσι, οι μαχητές τους συνηθίζουν να χρησιμοποιούν στον αγώνα - και όχι μόνον θα πρόσθετα εγώ - τα όσα έμαθαν στην εκπαίδευσή τους.

Καθώς, άλλο η εκπαίδευση και άλλο η ώρα που θα χρειαστεί να τα εφαρμόσεις στην πραγματικότητα.

Εκείνη την - δύσκολη - ώρα πρέπει να "βγουν μόνα τους", ταχύτατα και με ακρίβεια χιλιοστού όλα όσα έμαθες επί χρόνια.

Έχουν λοιπόν τεράστια αξία αυτοί οι αγώνες στην εκπαίδευση των αθλητών.
Ιδίως όταν είναι παιδιά και έφηβοι.

Καθώς, εκεί είναι που θα μάθουν όχι μόνον τις τεχνικές αλλά και το ήθος...

πχ δεν κυνηγάς την εξόντωση του συναθλητή σου...

Έτσι, μαθαίνεις να ελέγχεις την "εκτονούμενη ισχύ σου" και έξω...στο δρόμο...

Κάτι ιδιαίτερα δύσκολο...γιατί καθώς φουντώνει η αδρεναλίνη και η κορτιζόλη την ώρα της μάχης, τα αρχέγονα ένστικτα αγριεύονται και κυνηγάνε την "απόλυτη νίκη"...

Μπορείτε μήπως να φανταστείτε τι σημαίνει η έννοια "απόλυτη νίκη" για έναν μαχητή;

Εκεί είναι που μπαίνει στη μέση το "φρένο της ηθικής και του ανθρωπιστικού αυτοελέγχου"...

Και ξέρετε, η λέξη ηθική έχει διπλή σημασία όταν κάποια στιγμή στο μέλλον πρόκειται να έχει την ικανότητα ο αθλητής με ένα "έντεχνο χτύπημα" να ξαπλώσει νεκρό έναν αντίπαλο δυό φορές βαρύτερο και με ισχυρότερη σωματοδομή από κείνον.

Οι εκτός νυμφώνος πιστεύουν πως το δύσκολο στις πολεμικές τέχνες είναι να μάθει ο εκπαιδευόμενος να ανεβάζει όλο και περισσότερο την ισχύ των χτυπημάτων του.

Οι γνωρίζοντες αντιθέτως ξέρουν πως πιο δύσκολο απ' αυτό είναι να κάνεις ένα άτομο να συνηθίσει να χαλιναγωγεί την ισχύ του.

Να την κοντρολάρει...
Να την φρενάρει...

Να την κρατάει διαρκώς και απόλυτα κάτω από τον έλεγχό του...να αντιστέκεται στην πανίσχυρη και μεθυστική παρόρμηση της αδρεναλίνης και της ντοπαμίνης για "πλήρη επικράτηση επί του αντιπάλου του" (αυτό σε όρους αρχέγονου ανθρώπου σημαίνει "σκότωσε για να μην σκοτωθείς").

Επίσης, θέλει διαρκή, επίμονη εκπαίδευση όχι μόνον στο πως να ελέγχει την ισχύ των χτυπημάτων του αλλά και στο πότε να χρησιμοποιεί το καθένα απ' αυτά...

Κι αυτή την "επιλογή όπλου" να μπορεί να την κάνει σε κλάσματα δευτερολέπτου...

Αν δεν μάθει πως ναι, υπάρχει ηθική, φιλότιμο και δικαιοσύνη "εκεί έξω", που εν πολλοίς εξαρτάται και από τον ίδιο, τότε θα "ωθηθεί ψυχολογικά" να εξαπολύει τα θανάσιμα χτυπήματά του με κάθε ευκαιρία όπου νά' ναι...

Και σύντομα θα βρεθεί με "επαγγελματική πρόταση" για την...."σκοτεινή πλευρά της σελήνης"...

Η "γνωστή πρόταση" να βγάλει χρήμα με το να δέρνει κόσμο...

Πόσοι θα το δεχόσασταν αυτό για το δικό σας παιδί;

Ένα από τα κυριότερα μαθήματα λοιπόν στον χώρο των πολεμικών τεχνών είναι η "ηθική"...

Θα μπορούσε λοιπόν το παράδειγμα να προέρχεται από οπουδήποτε.

Έτυχε να προέρχεται από μια πολύ δημοφιλή και επιτυχημένη διοργάνωση sparring μεταξύ σχολών kick boxing.

Διοργανώθηκε την Κυριακή 13/11/16 κάπου στην Αττική. 

Έναν χώρο όπου ομολογουμένως διεξάγονται εξαιρετικές αγωνιστικές (εκπαιδευτικές/sparring) διοργανώσεις.

Να όμως που πάντα θα ελλοχεύει ο κίνδυνος της "χοντράδας"...όταν κάποιοι διαιτητές αρνούνται να λάβουν υπ' όψιν τις επισημάνσεις της Επιτροπής Αγώνα περί όχι και τόσο τυπικών χτυπημάτων του ενός μέρους...και ο διαιτητής επιμένει να θεωρεί ως "υπερβολικά" τα χτυπήματα ΜΟΝΟΝ του...άλλου μέρους...

Και όπως είπαμε, οι εν λόγω αθλητές είναι αυτό που λέμε "τα νειάτα"...τα "τσικό"...

Εκεί όπου διαμορφώνεται η ηθική του αθλητισμού...

Αυτά τα παιδιά, οι σημερινοί 14άρηδες είναι που αύριο θα κληθούν να διδάξουν με την στάση τους "ηθική πυγμής"...

Είτε στα αθλητικά στάδια είτε στα "πεζοδρόμια"....

Ως γνωστόν, η πολεμική τέχνη από μόνη της δεν δημιουργεί ούτε τσογλάνια, ούτε φονιάδες.

Η συμπεριφορά των μεγαλυτέρων του (εκπαιδευτών) χώρου είναι που χαράσσει τους χαρακτήρες των μικρών αθλητών...

Αν τότε που τους μαθαίνεις τα πρώτα βασικά (όπως σε κάθε πολεμική τέχνη) τους διδάξεις - με τον "λάθος τρόπο" - πως η ζωή δεν είναι και τόσο "ακριβοδίκαιη" για να σου σταθεί και πως πρέπει να είσαι έτοιμος να "παίξεις πονηρά κι αδίστακτα" για να επιβιώσεις, τότε φίλε μου μόλις έφτιαξες ένα "πιθανό καθίκι"...

Έναν πιτσιρικά έτοιμο να "εφαρμόσει" αυτές τις "βρωμιές" που έμαθε (το "δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε ηθική") οπουδήποτε βρεθεί...

Είτε στο σχολείο (ως bullying) είτε στα πεζοδρόμια, είτε στις πρώτες εφηβικές συμμορίες...

Αν αυτός ο αγώνας που θα συμμετάσχει δεν είναι και τόσο ακριβοδίκαιος, τότε κατά τη γνώμη σας, σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία που βρίσκεται, "τι μάθημα παίρνει";

Πάμε στο δια ταύτα λοιπόν:

Στον κόκκινο αθλητή έχει "απαγορευθεί" (από τον δάσκαλό του) να χρησιμοποιήσει τα κροσέ του καθώς είναι τα ισχυρά του σημεία.

Για εκπαιδευτικούς λόγους του επιτρέπει μόνον direct και πόδια.

Στον άλλον αθλητή (τον μπλε) έγινε παρατήρηση επανειλημμένα από την επιτροπή διότι τα (δήθεν) κροσέ του (που έριχνε ακατάπαυστα) ήταν αντικανονικά διότι ανέβαιναν από λοξά/χαμηλά και προς τα πάνω....

Ταυτόχρονα, τα πλήγματά του καταφέρονταν με τον...αντίχειρα αντί του προφίλ της γροθιάς...και καταφέρονταν απανωτά...δηλαδή, ανεξέλεγκτα...

Δηλαδή, μια...ας πούμε "κλωτσοπατινάδα πεζοδρομίου"...χωρίς καμία τεχνική...

Ο referie αρνήθηκε την "σχετική" παρατήρηση της επιτροπής αγώνος και τα θεώρησε ως κανονικά χτυπήματα τα οποία και προσμετρούσε (!!!) ως "σημεία"...

Περί τις 3 -4 φορές δε που "στριμώχτηκε άγρια" ο μπλε, από τα (ήδη πολλαπλώς κουτσουρεμένα/περιορισμένα) χτυπήματα του κόκκινου διέκοψε τον αγώνα άρον άρον για να τον προφυλάξει...

Εις βάρος βεβαίως - "σημειολογικά" - του κόκκινου...

Αποτέλεσμα;

Κι εδώ είναι το ανέκδοτο...

Το μετάλλιο νίκης δόθηκε στον ΜΠΛΕ...

Όταν ο προπονητής του κόκκινου διερωτήθηκε ενώπιον της επιτροπής με ανοιχτό το στόμα για το "γιατί, εφόσον ήταν ξεκάθαρη και οφθαλμοφανέστατη η επικράτηση/νίκη του κόκκινου", η επιτροπή - σε "φανερή αμηχανία" - απλώς ανασήκωσε τους ώμους κι επέρριψε τις ευθύνες στον διαιτητή...

Στα ευτράπελα του αγώνος να προσμετρηθούν και τα εξής:

1) ο ίδιος ο μπλε αθλητής όταν χαιρετήθηκε στο τέλος του αγώνα με τον κόκκινο του είπε "έκπληκτος" το "επικό: "...ρε φίλε δεν ξέρω τι έγινε...ενώ ήσουν καλύτερος, εγώ πήρα το μετάλλιο!!!"

2) Η κυρία που φαίνεται στο βάθος του βίντεο ενώ δεν ανήκε στην επιτροπή αγώνος, ούτε και προπονήτρια ήταν του μπλε αθλητή, εμφανίστηκε ξαφνικά κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήταν αυτή που παρενέβη δυό φορές υπερ του μπλε και ήταν αυτή που χτύπησε εσπευσμένα την λήξη (και δη με ανυπόμονη ζέση!!! και αμέσως μετά έσπευσε να γυρίσει γρήγορα την πλάτη και να "εξαφανιστεί"!!!)...

3) Παρ' ότι και ο μπλε χτυπούσε (αν και άτσαλα) έντονα τον αντίπαλό του, ο αγώνας διεκόπτονταν ΜΌΝΟΝ όταν πήγαινε να επικρατήσει ο κόκκινος...

4) Ακούστηκε πως η εν λόγω κυρία (προπονήτρια, που φάνηκε να εκτελεί χρέη "επιτροπής αγώνος" υπερκεράζοντας την "κανονική (τυπικά) επιτροπή"), ο διαιτητής και ο Μπλε αθλητής ανήκουν στην ίδια σχολή...αγνοώ ποιά σχολή...(δηλαδή, Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει; Αν ισχύει αυτό, είναι μάλλον λίγο "αντικανονικό", σωστά;)

Αν και τα μετάλλια βεβαίως δεν έχουν καμία αξία...απλή εκπαίδευση είναι...

ΑΛΛΑ...

Τι μηνύματα περνούν προς τα έξω με κάτι τέτοια άραγε;

Τι μηνύματα ηθικής περνούν στην ψυχολογία των μαθητών/αθλητών άραγε;

Πως θα πεισθεί ένας τέτοιος μικρός αθλητής να δείξει εμπιστοσύνη στους κριτές αγώνων και να συνεχίσει να συμμετέχει σε τόσο σημαντικούς αγώνες για την εκπαίδευσή του;

Η υψηλή ποιότητα της διοργανώτριας σχολής είναι εγγύηση βεβαίως πως σίγουρα δεν θα έχει καμία γνώση του θέματος και πως ήταν κάτι τυχαίο...

Απλά, τώρα που το μαθαίνουν το περιστατικό, ίσως θα έπρεπε να έχουν την επόμενη φορά περισσότερο το νου τους στην επιλογή (και τον έλεγχο) των διαιτητών καθώς και να μην επιτρέπουν να πλησιάζει την επιτροπή αγώνος ΟΥΔΕΙΣ άλλος τρίτος...

Πολύ δε περισσότερο να μην έχει λόγο στα του αγώνος και στα καμπανάκια...

Ιδού το σχετικό video με στοιχεία από το σχετικό σκηνικό (στο ρινγκ 3 και αγώνα 26 - για τους..."γνωρίζοντες"):




(https://www.youtube.com/watch?v=u4vcJSK9bfw)