Πρόσφυγας σημαίνει λιποτάκτης...

"Η Συγχώρηση αυτού που σε έβλαψε, σε περιφρόνησε, σε διέβαλλε, σε επιβουλεύτηκε, σε εχθρεύτηκε (αδικώντας σε) καθ’ οιονδήποτε τρόπο είναι μια ανώτερη ηθική πράξη. Εξίσου υψηλή ηθική αξία έχει το να ζητήσει κάποιος ειλικρινή Συγχώρηση για τα δεινά που προκάλεσε (με τις πράξεις ή/και με την απραξία του) σε κάποιον άλλον. Με μια ΔΙΑΦΟΡΑ. Το δεύτερο έχει αξία ΜΟΝΟΝ όταν απευθύνεται σε κάποιον κατώτερο από πλευράς κοινωνικής/πολιτικής/οικονομικής ισχύος. Τι αξία μπορεί να έχει άραγε μια «Συγγνώμη» που απευθύνεται σε κάποιον «ανώτερο κοινωνικά» (και «ισχυρότερο») όπου εάν τολμήσεις να μην ζητήσεις «συγγνώμη» (συνοδευόμενο δε με πολλαπλάσια «αποκατάσταση» ζημιών) γι’ αυτά που του έκανες όταν ήταν «κατώτερος» μπορεί να σε συντρίψει «ανταποδοτικά» αλλά και «προς παραδειγματισμό» κάθε άλλου (κατώτερου αλλά και «ανώτερου») που θα αποτολμήσει τα ίδια;"

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Μήπως τελικά πρέπει να χωριστούν Εκκλησία και Κράτος;


ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ: ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΕΞΕΙ;

Της Πιπίνας Π. Κουμάντου

Το κείμενο που διάβασα στο διαδίκτυο ήταν «πύρινο». Ανέλυε, με ένταση και πάθος, τα «δεινά» που υφίσταται η Ελλάδα εξαιτίας της «διαπλοκής» Εκκλησίας και Κράτους.

Έδινε παραδείγματα που αποδείκνυαν το πόσο οπισθοδρομικοί είμαστε. Το μάθημα των Θρησκευτικών και ο τρόπος διδασκαλίας του. 

O σταυρός και οι εικόνες στα δημόσια κτήρια. 
Οι αγιασμοί και τα εγκαίνια. 
Η καύση των νεκρών. 
Το έγκλημα της «βλασφημίας». 
Ο όρκος των πολιτικών προσώπων. 
Η μισθοδοσία των κληρικών. 
Η Εκκλησία που «δεν πληρώνει φόρους». 

Αυτά τα δύο τελευταία έπιαναν μόνο μια σειρά. 

Ο συντάκτης αγνοούσε (ή συγκάλυπτε) την ωμή πραγματικότητα.

Η Εκκλησία πληρώνει φόρους για τα ακίνητά της, με τριπλάσιο μάλιστα συντελεστή από άλλους δημόσιους οργανισμούς. 

Πληρώνει φόρους επί των μισθωμάτων που εισπράττει. Πληρώνει συμπληρωματικό φόρο επί των εισοδημάτων της από οικοδομές και εκμισθωμένες γαίες. 

Πληρώνει προκαταβολή φόρου 55% επί της αξίας του συμπληρωματικού. Πληρώνει φόρο κληρονομιών και δωρεών. Πληρώνει Τέλη χαρτοσήμου και δικαιώματα ΟΓΑ επί των χρηματικών παροχών των πιστών προς τους ιερούς ναούς λόγω ιεροπραξιών. Πληρώνει φόρους συναλλαγών υπέρ τρίτων και ΦΠΑ.

Από την πλευρά του, το Κράτος έχει αναλάβει τη μισθοδοσία των κληρικών. Την έχει αναλάβει από το 1833. Τότε που ο Όθωνας και οι τέσσερις Γερμανοί Αντιβασιλείς δημιουργούσαν το απολυταρχικό νέο κράτος. 

Αναζητούσαν, λοιπόν, το συνεκτικό εκείνο στοιχείο, που θα έδινε ισχυρή ταυτότητα στους κατοίκους του και ταυτόχρονα η παρουσία του θα τους φιλοτιμούσε να δεχθούν όλες τις δυτικές νεωτερικότητες. Και το βρήκαν στην Εκκλησία. 

Όλοι οι επαναστατημένοι μπορεί να μην μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά ήταν πιστοί, χριστιανοί, ορθόδοξοι. Το πρόβλημα των Βαυαρών ήταν ότι η Εκκλησία διοικούνταν από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. 

Το έλυσαν, ανακηρύσσοντάς τη μονομερώς, χωρίς δηλαδή την έγκριση του Πατριαρχείου, αυτοκέφαλη. Όρισαν επικεφαλής της το Βασιλέα, ο οποίος διόριζε τους πέντε επισκόπους της Ιεραρχίας. 

Η δήθεν αυτονομία της Ιεράς Συνόδου περιοριζόταν σε λειτουργικά και δογματικά καθήκοντα, ενώ, προκειμένου να ισχύσουν οι αποφάσεις που ελάμβανε, έπρεπε να τις εγκρίνει ο Βασιλικός Επίτροπος. Το καθεστώς αυτό, ελαφρά παραλλαγμένο, συνεχίστηκε μέχρι πριν από λίγα χρόνια.

Τον καιρό εκείνο ένα μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας της Εκκλησίας (που είχε αποκτηθεί από δωρεές πιστών όλα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας , είχε δημευθεί από τον Σελίμ τον Β’ κατά τον 17ο αιώνα και, τέλος, με διάφορες σουλτανικές και βεζυρικές αποφάσεις – τα γνωστά φιρμάνια και μπουγιουρντιά – είχε υποχρεωθεί να τα ξαναπληρώσει προκειμένου να τα διατηρήσει) δόθηκε στο Ελληνικό Κράτος, το οποίο τη μοίρασε στους ακτήμονες και ανέλαβε, αντισταθμιστικά, να πληρώνει τους κληρικούς. 

Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα…

Το καθεστώς αυτό διατηρείται ως σήμερα, αφού, στο μεταξύ, το 96% της τότε περιουσίας της Εκκλησίας έχει περιέλθει στο Δημόσιο, άνευ αποζημιώσεως…
Σήμερα τα έσοδα της Ελληνικής Εκκλησίας προέρχονται μόνο από τα μισθώματα των ακινήτων που της απέμειναν και τις εισφορές των πιστών. Η καταβολή μερισμάτων από μετοχές έχει σταματήσει και γι’ αυτήν. 

Παρά ταύτα, συνεχίζει το κοινωνικό της έργο, το οποίο ξεπερνά τα 100 εκ. ευρώ το χρόνο! 

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 2.325 φιλόπτωχα ταμεία, 200 κέντρα δωρεάν σίτισης, 36 ορφανοτροφεία, 7 ιδρύματα ψυχικής υγείας, 10 νοσοκομεία, 13 θεραπευτήρια χρονίως πασχόντων, 8 ιδρύματα ατόμων με ειδικές ανάγκες, 85 στέγες γερόντων, 20 βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί, 6 ξενώνες για αστέγους κ.λπ. κ.λπ. Η Εκκλησία στην Ελλάδα, δηλαδή, αντικαθιστά το ανύπαρκτο κοινωνικό Κράτος.

Από το 1833 και έπειτα, το Κράτος δεν έζησε χωρίς Εκκλησία. Αντιθέτως, η Εκκλησία ζούσε χωρίς Κράτος 2.000 χρόνια πριν. Στην πραγματικότητα αυτός που έχει να ωφεληθεί από ένα αξιοπρεπές διαζύγιο, στο οποίο ο καθένας θα πάρει φεύγοντας ό,τι του ανήκει, είναι η Εκκλησία και μόνο.

Η Εκκλησία της Ελλάδος θα είναι ελεύθερη να ορίζει μόνη «τα του οίκου της». Θα μπορεί να ταΐσει μερικές χιλιάδες στόματα ακόμα, των κληρικών της. Θα μπορεί να ενισχύσει το κοινωνικό της έργο, εφόσον λάβει πίσω, έστω, κάποια από τα περιουσιακά στοιχεία που χάρισε στο Κράτος. 

Θα μπορεί να περιφέρει τον Επιτάφιο, χωρίς περιττές , κοσμικές εκδηλώσεις. Θα μπορέσει να αναπτύξει όποιους και όσους δεσμούς θέλει ή και να ενωθεί με άλλες εκκλησίες (της Ρωσίας, της Σερβίας, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης…), ισχυροποιώντας τη θέση της, ενέργειες που αν γίνονταν σήμερα, θα συνιστούσαν διπλωματικό επεισόδιο. 

Η Εκκλησία δε θα είναι υποχρεωμένη να ανέχεται ψεύτες και υποκριτές πολιτικούς να παριστάνουν τους πιστούς και να χρησιμοποιούν το λαϊκό χριστιανικό αίσθημα για την εκλογή τους. 

Η Εκκλησία θα συνεχίσει να υπάρχει, χωρίς να ορκίζει ανθρώπους που καταπατούν τον όρκο τους την ίδια στιγμή που τον δίνουν. Η Εκκλησία θα είναι ελεύθερη από κρατικίστικα δεσμά, θα αποκτήσει δυνατότερη φωνή. Δείτε ποια είναι σήμερα η θέση του Πάπα παγκοσμίως και ποια αυτή των Προκαθήμενων των Ορθόδοξων Εκκλησιών, που όλες είναι δέσμιες Κρατών.

Από την άλλη, είμαι βέβαιη ότι οι πιστοί μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να αναγράφεται στην ταυτότητά μας «Χριστιανός Ορθόδοξος», χωρίς να κάνουμε την πρωινή προσευχή στο σχολείο αλλά στο σπίτι μας. 

Είμαι βέβαιη ότι όλοι μας, πιστοί και μη, μπορούμε να ανεχτούμε την ανέγερση νόμιμου μουσουλμανικού τεμένους, αν η Πολιτεία, καταφέρει να επιβάλλει τάξη στα εκατοντάδες παράνομα, που στεγάζονται στα υπόγεια της Πατησίων και λειτουργούν ως ορμητήρια φανατικών. 

Οι μη πιστοί μπορούν να συνεχίζουν να μη βαφτίζουν τα παιδιά τους, αλλά απλώς να υπογράφουν ένα χαρτί ονοματοδοσίας στο Δήμο της περιοχής τους.

Τα ερωτήματα είναι: Η ελληνική Πολιτεία μπορεί να κρύψει την ένδεια κοινωνικής προστασίας, χωρίς το κοινωφελές έργο της Εκκλησίας; Το ελληνικό Κράτος μπορεί να ανεχθεί μια δυνατότερη, στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας των Ελλήνων, φωνή από τη δική του; 

Οι πολιτικοί μπορούν να συνεχίσουν να εκλέγονται, χωρίς να κάνουν επίσημες εμφανίσεις σε θρησκευτικά μυστήρια και δοξολογίες, παρά μόνο ως απλοί χριστιανοί; Το Ελληνικό Κράτος αντέχει το Χωρισμό;

Δε νομίζω…

https://www.ekklisiaonline.gr